Werkers 11e uur

In de Bijbel staan prachtige tegendraadse verhalen en afgelopen weekend lazen we er weer zo één. Een landeigenaar gaat op een dag tot 5 keer toe naar de markt om seizoenskrachten te huren.

Zijn oogst moet binnen en er dreigt regen, zoiets.  Met de eersten wordt hij het eens over een dagloon: één denarie. Maar bij het uitbetalen geeft hij de laatsten, die maar een uurtje hebben gewerkt, ook een heel dagloon. En dat vinden degenen die ’s morgens vroeg al begonnen zijn natuurlijk niet eerlijk.

Maar wat is eerlijk? Als je sterk en fit bent, en je kunt een hele dag werken, verdien je het dan dat je voor een hele dag wordt uitbetaald? Ja, zeggen we dan zonder aarzelen. Maar als je nou eens niet zo sterk bent? Als je door ziekte, mantelzorg of welke reden dan ook niet een hele dag kunt werken, komt het jou en je gezin dan toe dat je moet leven van wat je kunt verdienen? Ook als het betekent dat je te weinig hebt? Eigenlijk wel, leert de praktijk. Nee, zegt onze landeigenaar.

De landeigenaar betaalt zijn mensen niet naar prestatie, maar naar wat ze nodig hebben. “Zo gaat het toe in het Koninkrijk van God” zegt Jezus (want die vertelt dit verhaal) en dan bedoelt Hij: een wereld die liefdevol en rechtvaardig is voor iedereen.

Zo is het nog niet. Wat je verdient krijg je lang niet altijd, en wat je wel krijgt is heel vaak niet wat je verdient. De spannende vraag is: hoe kijken we naar prestaties en beloningen, voor onszelf en voor een ander? En wat hebben we zelf echt nodig, aan materiële en niet-materiële zaken, om goed van te kunnen leven?

 

Pastor Nelleke ten Wolde-Hijwegen

" target="_blank" rel="noopener">Reageren kan via de mail


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *