In die dagen (Column)

In die dagen…

Het was in die dagen dat er een bevel uitging van president Assad dat alle bewoners van Aleppo moesten vertrekken omdat hij de veiligheid van de inwoners niet kon garanderen. Zijn bommenwerpers deden namelijk – met precisie – hun werk om de vrede in het land te bewerkstelligen.

En het was in die dagen dat een man met zijn hoogzwangere vrouw op pad ging en onderdak zocht. Op de vlucht zoals velen! Maar nergens was plaats en de ziekenhuizen in Aleppo waren vanwege die bombardementen ook gesloten. Aleppo, Cairo, Bagdad, Instanboel, Parijs, Jemen, Bujumbura,……. Uiteindelijk vonden ze een tent waarin – ver van hun geboortegrond – hun eerstgeborene ter wereld kwam. Dat was vredig!

Het was in diezelfde dagen dat een pas gekozen president in zijn campagne de oorlog had verklaard aan alle buitenlanders en moslims in het land waar hij leiding aan zou gaan geven. Ook beloofde hij een grote en vooral hoge muur te bouwen om ‘de vijand’ buiten te houden. En dat alles om de vrede te bewerkstelligen.

Het was juist ook in die dagen dat volwassenen zich grotere zorgen maakten om de huidskleur van een medewerker van het GROTE kinderfeest dan de armoede. De armoede die juist de heilige die hij diende, wilde bestrijden. En die grote-mensen-onrust om die kleur noemde men een strijd om de vrede in het land te bewaken.

Ook was het de tijd dat mensen op de vlucht voor de gevaren in hun eigen land de moed hadden om in volledige wanhoop – vaak tegen beter weten in – in gammele bootjes te stappen om de overtocht te maken. Een overtocht naar een plek waar ze hopen geluk te vinden en vrede!

En het was in die tijd dat vrijheid, vrijheid van godsdienst en keuzevrijheid veel minder vanzelfsprekend leek te worden. Uitspraken over bevolkingsgroepen, andersdenkenden en andersgelovigen zorgden voor een klimaat waarin de vrede ver te zoeken leek!

En het is die tijd dat we gewoon kerstmis vieren. Met een boom met ballen. Met glitters en slingers en natuurlijk met een heerlijke kerstmaaltijd. En we zingen van ‘Vrede op aarde en in de mensen een welbehagen.. ‘ Hoe durven we nog te zingen van de vrede op aarde?! Welke vrede?

Kinderen durven dat, kinderen mogen dat ook. Zij kunnen vanuit hun hart oprecht zingen van vrede op aarde. Zij zijn niet geremd door bovengenoemde problemen, ze zijn er hoogstens het slachtoffer van!
Kinderen vierden het feest van die GoedHeilige zo intens, dat kleuren, rangen en standen er niet toe doen. Zij zingen vol hartstocht en begrijpen dat je zelfs kan zeggen dat Sinterklaas een grapje is. En dat dat ook goed is. En dat ze dan ook in dat grapje geloven…

En het zijn juist de kinderen die ons de weg wijzen door het verhaal van de geboorte te vieren, te zingen en te spelen. Op een dusdanig eenvoudige manier dat de goede verstaander begrijpt dat eenvoud de basis is, en vrede de bron van waaruit geluk kan groeien! Waarom? Omdat kinderen vanuit hun hart denken, voelen en doen!

En het was in die dagen dat ik er heilig van overtuigd ben dat kinderen ons daarom de weg weten te wijzen naar geluk en vrede!

Age Huitema

Directeur Sint Maartenschool Bolsward


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *