Stille Nacht, Heilige Nacht

Van alle kerkelijke kerstliederen is “stille nacht, heilige nacht” waarschijnlijk het meest bekend en geliefd. Het lied brengt velen heel intens thuis bij zichzelf, je wordt er stil van. Het lijkt wel of we dat steeds harder nodig hebben.

Half november begint het bombardement met kerstpopsongs al op de autoradio: winterwonderland, Santa Claus. De reclames voor steeds luxere producten, steeds exotischer vlees, steeds spectaculairdere desserts. Korte tijd daarna verschijnen in en om de meeste huizen minstens drie dingen met lichtjes en ieder jaar flikkeren er daar weer meer van, en dat in steeds meer verschillende kleuren. En dan heb ik het nog niet eens over dansende kerstmutsen, zingende rendieren en herenkostuums met kerstfiguurdessins voor €9.99. Kerst is vertaald in een soort vloedgolf van beeld en geluid, prikkels en verleidingen. Maar is er ook nog iets met dat Kindje?

Want daar gaat het om. Kerstmis gaat niet over glitters, teveel eten en cadeaus. Kerstnacht gaat over de geboorte van een kostbaar en kwetsbaar kind, zoon van God, omdat Hij zo naar ons verlangde. En over Gods vurige hoop, dat liefde en vrede ook in ons geboren zullen worden. In ons allemaal. Want wij zijn allemaal kinderen van God, Zijn schepselen, kostbaar en kwetsbaar. Dat verbindt ons met elkaar en met Hem. Verbonden met vluchtelingen en vreemdelingen, met verdrietige en ontredderde mensen, met vastberaden en aarzelende mensen. Verbonden als het leven op z’n mooist en op z’n moeilijkst is. Die herkenning, die verbinding, dat besef: hij/zij is net als ik, dat is een beginnetje van vrede.

Zoals wij bij dat pasgeboren kindje staan dat slaapt, en heel ons hart naar Hem uitgaat, zo gaat Gods hart uit naar u en naar mij, naar ons allemaal. Daar mag je rustig stil van worden, en de dag of de nacht waarop je dat tot je door  laat dringen is met recht heilig. Zalig Kerstmis!

Pastor Nelleke ten Wolde-Hijwegen